Bu Devirde Kalp Kirlenmeden Kalabilmek

ALLAH’IM…
Bu devirde kalpler konuşmuyo artık, diller sahte gülüşlerle dolu.
Bir zamanlar bi bakış bin söz ederdi, şimdi bin söz bi anlam etmiyo.
İnsanlık maske taktı, samimiyet sustu.
Menfaat, vicdanın yerine geçti; dostluklar çıkarla ölçülür oldu.

Eskiden “can kardeşim” diyenler, şimdi menfaat bitince “numarası değişmiş” diyo.
Bir kahveyle dostluk kurulmaz oldu; çünkü kahvenin hatırı bile tükendi.
İnsanlar yardım ederken bile video çekiyo,
sevdiğini gösterirken bile gösteriş yapıyo.
Her şey “paylaşımda”, ama hiçbir şey “paylaşılmıyo.”

ALLAH’IM…
Kalbiyle değil, çıkarıyla yürüyen insan çoğaldı.
Herkes iyi görünmek istiyo ama iyi olmayı kimse umursamıyo.
Kimse bi’nin yüreğini sormuyo artık, herkes bi’nin hayatını izliyo.
Gülüşler süzme, sözler ezber, duygular montaj oldu.

Oysa eskiden bi “nasılsın?” vardı yürekten gelen.
Şimdi o bile cümle değil, görev gibi söyleniyo.
Biri düşse “iyi olmuş” diyen çok;
ama “nasıl kaldırırım?” diyen yok.
İyiliği yapanlar kullanılıyo, sessiz kalanlar eziliyo,
ve en çok da temiz kalpli olanlar yaralanıyo.

ALLAH’IM…
Kırılmamak için kalbimizi taş ettik,
ama taş da bi gün çatlıyo, dayanmaz oluyo.
Ne garip; iyi insan olmanın bedeli ağırlaştı,
çünkü kötüler çoğaldıkça iyiler yalnız kalıyo.
Yalnızlık artık bi sığınak, sessizlik bi dua oldu.

Sen, yüreğiyle yaşayanlara güç ver Rabbim.
İyiliği menfaatsiz yapanlara sabır, doğruluktan şaşmayanlara huzur ver.
Bizi, kalbiyle yürüyenlerden ayırma.
Kırıldığımız halde kin tutmayan,
sevildiğini bilmeden sevenlerden eyle.

Ve en önemlisi;
bize insan görünümlü bencillerin arasında
insan kalabilme gücü ver.
Çünkü bu devirde en büyük mucize,
kalbini kirletmeden yaşayabilmek.

Engelli Hak Savunucusu – Rehber Koordinatör – Bağımsız Yaşam Koçu – Milli Yüzücü – Yazar – Bilgisayar Yazılımcısı – Şair
SAKARYALI YUSUF DURDURMUŞ